SYSTEM IDENTYFIKACJI I ŚLEDZENIA DALEKIEGO ZASIĘGU

system identyfikacji i śledzenia statków dalekiego zasięgu (LRIT) jest to system pozwalający na śledzenie ruchu statków i ich identyfikację na dużych odległościach. System ten ma na celu monitorowanie ruchu statków i komunikację między państwem wybrzeża (Służbą VTS) a statkiem.
Ramy prawne działania systemu LRIT zostały opracowane przez → Międzynarodową Organizację Morską w 2006 r. poprzez wydanie rezolucji MSC.202(81), zmieniającej rozdział V, prawidło 19 → SOLAS oraz wprowadzone do prawa UE dyrektywą 2002/59/WE ustanawiającą wspólnotowy system monitorowania i informacji o ruchu statków (Dz. Urz. L 208 z 2002 r., s. 10).
Początkowo głównym celem stworzenia systemu LRIT było umożliwienie państwom wybrzeża uzyskania maksymalnie kompleksowej informacji o statku zbliżającym się do ich wybrzeży, z takim wyprzedzeniem, aby możliwe było podjęcie skutecznej reakcji ze strony państwa, w sytuacji zagrożenia ze strony statku. System w założeniach stanowić miał odpowiedź na rosnące zagrożenia terrorystyczne. W 2007 r. cele systemu LRIT zostały rozszerzone o zadania związane z poszukiwaniem i ratownictwem morskim (→ SAR), zwiększeniem bezpieczeństwa w znaczeniu safety oraz ochroną środowiska morskiego.
Obowiązek współpracy w ramach systemu LRIT zawarty jest w → SOLAS i obejmuje wszystkie statki pasażerskie, w tym jednostki szybkie, ruchome platformy wiertnicze oraz wszystkie statki powyżej 300 GT. Dostęp do systemu LRIT jest bardziej ograniczony niż systemu → System Automatycznej Identyfikacji. Uprawnione w zakresie dostępu do niego są odpowiednie organy administracji państwa bandery, organy administracji państwa portu do którego statek zmierza, oraz organy państwa nadbrzeżnego, na którego wodach (innych niż → morze terytorialne) znajduje się statek, nie dalej jednak niż 1000 mil morskich od wybrzeża.

Autor: Justyna Nawrot

Przypis

n Lit.: M.H. Koziński, Morskie prawo publiczne, 2015; J. Nawrot, Koncepcja nadzoru morskiego w zintegrowanej polityce morskiej Unii Europejskiej, PM, t. XXVII, 2011.