PRZESŁUCHANIE: Różnice pomiędzy wersjami

(Utworzono nową stronę "czynność procesowa o charakterze dowodowym, forma czynnego odbioru → zeznań świadków, → wyjaśnień → podejrzanych oraz ustnych opinii → biegłych. Ogólne...")
(Brak różnic)

Wersja z 14:27, 30 cze 2020

czynność procesowa o charakterze dowodowym, forma czynnego odbioru → zeznań świadków, → wyjaśnień → podejrzanych oraz ustnych opinii → biegłych. Ogólne zasady prowadzenia przesłuchania w polskim procesie karnym normuje art. 171 § 1–7 k.p.k. Przede wszystkim osobie przesłuchiwanej należy umożliwić swobodne wypowiedzenie się w granicach określonych celem danej czynności, a dopiero następnie można zadawać pytania zmierzające do uzupełnienia, wyjaśnienia lub kontroli wypowiedzi. Prawo zadawania pytań mają, oprócz podmiotu przesłuchującego, strony, obrońcy, pełnomocnicy, biegli oraz w wyjątkowych wypadkach, uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, członkowie składu orzekającego. Pytania zadaje się osobie przesłuchiwanej bezpośrednio, chyba że sąd lub → prokurator zarządzi inaczej. Jeżeli osoba przesłuchiwana nie ukończyła 15 lat, czynności z jej udziałem powinny być, w miarę możliwości, przeprowadzone w obecności przedstawiciela ustawowego lub faktycznego opiekuna, chyba że dobro postępowania stoi temu na przeszkodzie. Niedopuszczalne w procesie jest zadawanie pytań sugerujących osobie przesłuchiwanej treść odpowiedzi, wpływanie na wypowiedzi osoby przesłuchiwanej za pomocą przymusu lub groźby bezprawnej, jak również stosowanie → hipnozy albo środków chemicznych lub technicznych wpływających na procesy psychiczne osoby przesłuchiwanej albo mających na celu kontrolę nieświadomych reakcji jej organizmu w związku z → przesłuchaniem. Pytania zadane w trakcie przesłuchania z naruszeniem powyższych reguł są uchylane przez organ przesłuchujący, podobnie jak pytania nieistotne. Wyjaśnienia, zeznania oraz oświadczenia uzyskane wbrew wymienionym zakazom, jak również złożone w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi nie mogą stanowić dowodu. Co do zasady dowodu z wyjaśnień oskarżonego lub z zeznań świadka nie wolno zastępować treścią pism, zapisków lub notatek urzędowych. Warunkiem realizacji celu przesłuchania – uzyskania istotnych informacji dotyczących zdarzenia będącego przedmiotem postępowania karnego – jest doskonała znajomość posiadanego materiału dowodowego oraz opracowanie tematyczne planu przesłuchania. Taktyka przesłuchania świadka różni się od taktyki przesłuchania podejrzanego. → Przesłuchanie świadka dzieli się na cztery zasadnicze etapy: 1) wstępny, 2) wypowiedzi spontanicznych, 3) zadawania pytań, 4) czynności końcowych. Pytania zadawane świadkowi mogą mieć charakter uzupełniający (uzyskanie dodatkowych informacji o zdarzeniu), wyjaśniający (dokładniejsze opisanie przez świadka faktów podanych w fazie swobodnej wypowiedzi), tudzież kontrolujący (sprawdzenie prawdziwości i szczerości dotychczasowych zeznań). W trakcie przesłuchania świadka należy możliwie jasno formułować pytania i unikać zadawania pytań sugerujących odpowiedź. Fazy przesłuchania podejrzanego obejmują natomiast: 1) etap wstępno-obserwacyjny, 2) etap spontanicznych wyjaśnień, 3) etap indagacyjny (pytań), 4) etap dokumentacyjny. Głównym celem przesłuchania biegłego jest natomiast usunięcie wad uprzednio wydanej opinii pisemnej, czyli jej niepełności, niejasności lub sprzeczności.

Autor: Damian Wąsik, Jerzy Duży

TOM XXI - PRAWO KARNE PROCESOWE

Przypis

Lit.: B. Hołyst, Psychologia Kryminalistyczna, Warszawa 2018; J. Kasprzak, B. Młodziejowski, W. Kasprzak, Kryminalistyka. Zarys systemu, Warszawa 2015, s. 278-295.