PRAWO ODMOWY SKŁADANIA ZEZNAŃ

Wersja z dnia 12:46, 30 cze 2020 autorstwa RedaktorStylistyczny (dyskusja | edycje) (Utworzono nową stronę "zgodnie z art. 177 § 1 k.p.k. każda osoba wezwana w charakterze świadka ma obowiązek stawić się i złożyć zeznania, przy czym obowiązek ten nie ma charakteru be...")
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)

zgodnie z art. 177 § 1 k.p.k. każda osoba wezwana w charakterze świadka ma obowiązek stawić się i złożyć zeznania, przy czym obowiązek ten nie ma charakteru bezwzględnego. P.o.s.z. zeznań jest wyrazem poszanowania interesów świadka, stwarzającym możliwość rezygnacji z zeznawania w sprawach dotyczących osób mu najbliższych. P.o.s.z. przysługuje osobie najbliższej dla oskarżonego, jak również osobie oskarżonej o współudział w inkryminowanym zdarzeniu w innej toczącej sprawie. P.o.s.z. przysługuje świadkowi od momentu wszczęcia postępowania, aż do czasu rozpoczęcia pierwszego zeznania w postępowaniu sądowym (art. 186 § 1 k.p.k.).. O prawie tym → świadek musi zostać pouczony. Obowiązek pouczenia świadka o przysługujących mu uprawnieniach obciąża organ procesowy. Treść pouczenia i stanowisko świadka powinny znaleźć się w pisemnym protokole z czynności. Osoba korzystająca z tego prawa nie ma obowiązku uzasadniania swojego stanowiska, a sąd nie ma prawa dokonywać oceny motywów takiej decyzji. Jest to bowiem prawo bezwarunkowe. Skutkiem skorzystania z omawianego uprawnienia jest niemożność przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka, a poprzednio złożone zeznanie tej osoby nie mogą służyć za → dowód w sprawie ani zostać odtworzone.

Autor: Violetta Głowacka

TOM XXI - PRAWO KARNE PROCESOWE

Przypis

Lit.: I. Hayduk-Hawrylak, S. Szołucha, Wybrane zagadnienia prawa do odmowy składania zeznań, [w:] Węzłowe problemy procesu karnego, red., P. Hofmański, Warszawa 2010; P.K. Sowiński, Prawo świadka do odmowy zeznań w procesie karnym, Warszawa 2004; R.A. Stefański, Prawo odmowy zeznań w nowym kodeksie postępowania karnego, Prokuratura. i Prawo 1998, nr 7–8.